โดยปกติแล้ว ผมจะอาศัยโชคกับจังหวะทำให้ตัวเองนั้นลอยอยู่เหนือความกดดันได้เสมอๆ

แต่ก็มีบางคราวที่หนีไม่พ้นจริงๆ และต้องเผชิญหน้า... กับความกดดัน กับปัญหาที่บางครั้งตัวเองก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะแก้ยังไง... บางเรื่องก็ถึงกับเป็นตายกันเลยทีเดียว...

ในชีวิตทำงานความกดดันที่ว่า มันไม่ใช่เรื่องอย่าง... อาจารย์ให้การบ้านมาเยอะเกินทำไหว... จะสอบแล้วอ่านหนังสือไม่ทัน... หรือ โดนนักเลงคีย์บอร์ดสักคนด่าพ่อล้อแม่บนเวบบอร์ดหรือพิมพ์อะไรอ่านแล้วรู้สึกไม่เข้าหู

ในทุกยุค ทุกสมัย ผมมักจะได้อยู่ในตำแหน่งที่ต้องอยู่ระหว่าง ผู้มีอำนาจ และ ผู้ไม่มีอำนาจ อยู่เสมอๆ เป็นเสมือนกระบอกเสียงของผู้ไม่มีอำนาจ และก็เป็นดาบกับโล่ห์ให้กับผู้มีอำนาจในขณะเดียวกัน

บางครั้งเวลาเผชิญหน้ากับความกดดันมหาศาล ผมมีความรู้สึก

"อยากจะหนี"

เหมือนกับคนอื่นๆเหมือนกัน...

ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่ไม่รู้จะแก้ยังไง

ต้องเผชิญหน้ากับความผิดที่ไม่อาจลบล้าง

แต่ผมไม่อยู่ในฐานะที่จะหนีได้...

ด้วยฐานะ ด้วยหน้าที่ มีแต่ต้องยืนอยู่ตรงนั้นรอเผชิญหน้ากับความตายอย่างเดียว ถามว่ากลัวหรือเปล่า ? ก็ต้องตอบว่ากลัว กลัวมากๆด้วย แต่ว่ามันต้องอยู่ ถ้าไม่อยู่ก็ไม่มีใครอีกแล้ว... จะใจร้ายส่งคนอื่นไปตายแทนก็เป็นเรื่องที่ผิดคุณธรรม...

จ่าผู้ฝึกสมัยเรียนวิชารักษาดินแดนเป็นผู้อบรมและสอนให้ผมใช้วิธีหนึ่งในการเอาตัวรอด จากสถานการณ์แบบนั้น

ไม่ใช่ร้องไห้โวยวาย

ไม่ใช่อาละวาดก่อดราม่าบนเวบบอร์ด

ไม่ใช่ร้อง ฮว้าก แล้ววิ่งไปทุบใคร

ไม่ใช่วิ่งหนีไปจนถึงขั้วโลกใต้

มันคือการตั้งสติและใจเย็น พยายามท่องไว้ในใจเสมอว่า "เราต้องรอดไปให้ได้" แล้วก็งัดทุกอย่างที่มีออกมาสู้มัน สู้จนกว่าเลือดในกายจะเหือดแห้ง สู้จนกว่าสังขารนี้จะแหลกสลายกลายเป็นผุยผง ถ้าไม่สู้ชีวีจะหาไม่... อย่างน้อยถ้าจะตายก็ขอลากพวกนั้นไปด้วยให้มากที่สุด จะได้ไม่เหงาเวลาไปนรก...