เป็นเวลาเดือนกว่าๆแล้ว ที่ผมแทบไม่ได้แตะงานที่ควรจะทำสักชิ้น
นั่งตอบแต่ e-mail ที่สำคัญเป็น e-mail ภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่น
ทั้งต้องตอบขอบคุณ ให้สมกับที่หลายคนบากหน้าเขียนจดหมายส่งมาแค่เพื่อบอกว่า
"เราเชียร์คุณอยู่นะ"
"เราเอาใจช่วยนายนะ"
"ทำดีแบบนี้ต่อไปนะ"
แต่ก็ต้องเลือกคำขอบคุณที่ดูต่างวาระกัน เพราะแต่ละคนนั้นเขียนมาต่างวาระเช่นกัน... จะมาเหมา Thank you very much เหมือนกันหมด ก๊อปๆมาแปะส่งไปมันก็ดูขอไปทีชอบกล
เหนื่อยใจสุดก็คือ จดหมายจากคณะบุคคล องค์กร หรือบริษัท ทางนั้น มีทั้งที่คุยดีๆ มีทั้งพยายามบีบคอคุยเพื่อบีบให้ยอมรับปากบางอย่าง มีทั้งเสนอตัวช่วยเหลือสารพัด ต้องค่อยๆตอบระมัดระวัง มีที่ปรึกษาสองสามคนคอยแนะนำตลอดว่าเขียนตอบแบบนั้นดีมั้ย แบบนี้ดีมั้ย กว่าจะตอบแต่ละเมลล์ได้ล่อเข้าไปอย่างต่ำๆ 2-3 ชั่วโมง
มองย้อนกลับมาด้านหลัง ผมได้ยินเสียงตะโกน
"กากว่ะ"
"ภาพเน่าวะ"
"ของแบบนี้ขายได้เหรอ"
ตะโกนส่งเสียงเชียร์เหมือนกัน... ไม่รู้คิดไปเองหรือไม่ว่าหลังๆมานี่เสียงพวกนี้มันดังขึ้นทุกทีๆ แต่ท่านก็ไม่ทำให้ผมเหนื่อยใจเท่าเมื่ออาทิตย์ก่อน ท่ามกลางเสียง(สาป)ส่งนั้น มีเสียงหนึ่งตะโกนมา
"เฮ้ เราสนใจคุณนะ"
"สนใจถึงกับเปิดบริษัทปลอมลวงโลกขึ้นมาเพื่อมาคุยธุรกิจกับคุณเลย !!"
ไอ้แบบนี้ เอาหินปาไล่ผมดีกว่าครับ แบบนั้น ผมสบายใจกว่าเยอะเลยว่ะ... วันหลังอย่าเสือกเขียนในเวบบริษัทที่โม้ว่าประสบความสำเร็จในธุรกิจอย่างยาวนานนะครับว่า
"พึ่งตั้งบริษัทเมื่อวานนี้เอง"
edit @ 1 Jul 2009 15:18:54 by Thanit A. - ท่านผู้นำแห่ง StudioGU
