วันก่อนจิ๊กหงสาจอมราชันย์ของเพื่อนเล่มเก่าๆมาย้อนอ่านครับ จำไม่ได้ว่าเล่มที่เท่าไหร่ แต่จำได้ว่าเป็นเล่มที่ ฮ่องเต้กำลังเสด็จหนีจากเตียงอาน มาเจอโจโฉพอดี
"สาเหตุที่กังฉินครองแผ่นดินไม่ใช่อะไร เป็นเพราะว่าเมื่อมีโอกาสตงฉินไม่พยายามกดกังฉินเอาไว้ให้อยู่ต่างหาก"
โจโฉในเรื่องนั้นพูดไว้แบบนั้น
ผมคิดว่าอาทิตย์ก่อนหลายท่านที่ได้มีโอกาสได้เห็นภาพกันแล้วว่าแต่ละคน แต่ละองค์กรเป็นยังไง
ได้เห็นคนกระหายอยากจะรวบแผ่นดินเพื่อมีอำนาจเป็นยังไง ?
ได้เห็นบัณฑิตผู้ทรงภูมิแต่ไม่มีงานอะไรจะมาคุย อยู่มาตั้งนานเป็นยังไง ?
ได้เห็นคนตั้งใจทำ แต่เพราะธุรกิจและความอยู่รอดทำให้ต้องทำสิ่งที่ไม่ชอบเป็นยังไง ?
ได้เห็นคนมีฝีมือ ลอยตัวอยู่เหมือนคนนอก ทั้งๆที่มีอำนาจพอจะเปลี่ยนแปลงแต่เสี่ยงเกินไปที่จะทำเป็นยังไง ?
ที่ผมพูดนี่ไม่ได้อยากจะ คิสเครดิตใครเพื่อให้ตัวเองสูงขึ้นนะครับ เพียงแต่อยากจะชี้ให้เห็นภาพและสภาพของบุคลากรชั้นนำในวงการเกมไทยทุกวันนี้จริงๆ
ผมเชื่อว่าท่านใดเข้าร่วมงานอาทิตย์ก่อนท่านจะเห็น ชายร่างบางสวมแว่นตาอัธยาศัยดีท่านหนึ่ง ที่คอยเป็นพิธีกร ทำนั่นทำนี่ แต่ไม่อวดอ้างอะไรตัวเองและพูดคุยยิ้มแย้มสนุกสนานเป็นกันเองกับทุกคน ชายคนนั้นแหละครับ แม้จะไม่จบจากมหาลัยชื่อดัง แม้จะไม่มีผลงานวิจัยอะไรมากมาย เป็นเพียงแค่คนรับจ้างทำเกมตัวเล็กๆคนหนึ่งที่ แค่มาช่วยจัดเตรียมห้องพร้อมกับผมก่อนเวลาเริ่ม 1 ชั่วโมง
ชายคนนั้นไม่เคยเรียกร้องเอาตำแหน่งอะไร ชายคนนั้นไม่เคยมาสายไม่ว่างานไหนๆ แต่จะมาถึงก่อนเสมอๆ แม้ว่างานนั้นทำไปจะไม่ได้ชื่อเสียงอะไร ไม่ได้หน้าอะไร... ที่เขาต้องมีชีวิตเหมือนขุนนางชั้นต่ำแบบนี้ก็เพราะตัวเขาเป็น ตงฉิน ที่คิดว่าไม่ควรแตะเรื่องชั่วร้ายแบบที่กังฉินเขาทำ
ผมอยากจะเรียกร้อง อยากจะขอความร่วมมือ ทุกท่านร่วมเล่นบทเป็นกังฉิน เพื่อแผ่นดิน ปราบกังฉิน ขุนนางเฒ่า และเชิดชู ตงฉิน หน้าโง่ผู้เสียสละตนที่ตั้งใจทำงานทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้อะไรตอบแทน กันเถอะครับ
จบวงจรอุบาทว์เชิดชูคนมีเงิน มีวุฒิ มีฐานะ แต่ไม่ทำอะไรเพื่อส่วนรวมเว้นแต่จะได้ประโยชน์ และ เอาเกียรติคุณนั้นไปมอบให้คนทำงานอย่างตั้งใจ และเสียสละตนดีกว่ามั้ยครับ ?
"คนอื่นได้ชื่อ ได้ลาภ ได้ยศไป , ไอ้ช้างมันไม่ได้อะไร เหนื่อยก็เหนื่อยแทบตาย"
"วงการเกมไทยนี่ แมร่งช่าง ลักลั่น ย้อนแย้ง จริงๆ"
