เป็นเรื่องบ่นรวมๆเลยไม่รู้จะเขียนหัวข้อว่าอะไรดีครับ
พอดีช่วงนี้ทำงานอดิเรกเป็นจารชนไซเบอร์เหมือนสมัยหนุ่มๆน่ะครับ ด้วยเพราะว่าทนเห็นเพื่อนถูกรังแก กดขี่ ข่มเหงไม่ไหว
ได้พบปะผู้คนมากหน้าหลายตา บ้างก็ดี บ้างก็ร้าย
ได้พบว่าโลกไซเบอร์สิบปีหลังมานี่ ต่างจากสิบปีก่อนโดยสิ้นเชิง เต็มไปด้วยก๊กเหล่า เต็มไปด้วยการทรยศหักหลัง การฉกชิงอำนาจ หรือจะพูดให้ถูกก็คือได้พบว่าทุกวันนี้ในโลกไซเบอร์ มีอะไรแย่ๆของสังคมข้างนอกเข้ามาอยู่จนแทบไม่ต่างกัน... ต่างกันก็แค่ เยาวชนที่สัมผัสมันนั้นไม่มีพ่อแม่ ผู้ปกครองคอยให้คำแนะนำหรือกลั่นกรองให้
ผมเห็น หลายคนเอ่ยปากเกลียดธุรกิจและผลประโยชน์ในชุมชนออนไลน์ แต่ในขณะเดียวกัน ก็ทำอะไรคิดถึงแต่หน้าตาชื่อเสียงของกลุ่มตน พอใครมาแย่งไป หรือได้ไปแทนก็โมโหโกรธา
ผมเห็น หลายคนฝันเฟื่องละเมอคิดการใหญ่ แต่ไม่รู้วิธีไปให้ถึงเป้าหมาย ได้แต่อาศัยยืมมือเท้า ยืมจมูกคนอื่นในอาณัติหายใจแล้วก็ถูมิใจ โอนี่แหละ "เวบอันยิ่งใหญ่ของกู"
ผมเห็น หลายคนชอบเล่นเป็นตำรวจ... แต่ยังเอาถุงน่องมาสวมหัวทำตัวเป็นไอ้โม่งดักตีหัวคนแถวมุมตึก... ปากก็บอกเพื่อความถูกต้องแต่พฤติกรรมแม่งเยี่ยงโจร... ลักลั่นย้อนแย้งนัก
ผมเห็น หลายคนที่ทำดีอย่างตั้งใจต้องถอดใจ อำลาแวดวงไปทีละคนสองคน เพราะการชิงอำนาจของคนยืมจมูก ยืมมือเท้าเขาสร้างผลงาน... ด้วยเพราะรักไอ้น้องๆ ที่รักในชื่อเสียง กับผลประโยชน์ที่มาจากตัวพี่ๆ
ผมเห็น หลายคนประกาศกร้าวว่าจะล้างแค้นผมด้วยการทำงานดีๆออกมาตอกหน้าผมให้หน้าหงายไปเลย ผมยังรอดูอยู่นะครับ รอดูอยู่พร้อมกับพี่น้องประชาชี ทั้งสาวกผม ทั้งสาวกท่าน... ผมขออย่างเดียว ทำไม่ได้อย่าโทษใคร แต่ให้ "โทษตัวเอง" ที่ไม่รู้จักประมาณตนและอ่อนแอเกินไปเถอะครับ
ผมเห็น หลายคนแอบซุ่มทำตามฝันว่าจะทำเกมไปขายญี่ปุ่น... ปีนี้มีคนญี่ปุ่นมาหาผมในไทยนี่แล้วน่าจะ 4 คนด้วยกัน ทำงานดีๆไว้นะครับ แล้วเดี๋ยวเขาจะมาหาเราเอง
ใครก็ตามที่กรอกศาสนาในเอกสารราชการว่า "พุทธ" ลองเอาพวกหนังสือธรรมะ มาอ่านบ้างนะครับ จะได้รู้จักปล่อยวางลงบ้าง อัน ตัวกู เวบกู เกมกู กิจกรรมกู เงินกู ชื่อเสียงกู ... ดูซะบ้างว่า...
"มันใช่ของกูซะที่ไหนกันเล่า ?"
